netty-nO+n@mE*

12-06-08

วันนี้เป็นวันติดป้ายหาเสียง 

ช่วงเวลาเพียงชั่วโมงกับอีกสามสิบนาที

เป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยมากจริงๆ

วิ่งขึ้นลงตึก4ชั้นไม่ต่ำกว่าสิบรอบ

วิ่งด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

เหนื่อย...เเทบขาดใจ

ไม่มีเวลาเเม่เเต่จะหยุดพักหายใจ

เวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่นั่งหนังขดหลังเเข็งทำเเผ่นป้ายผ้าผืนใหญ่

เเละเเล้วในวันนี้...ใันที่สุดก็ได้ขึ้นไปอวดโฉมสมใจ

สามเเผ่นป้ายที่มีความหมาย เเละหนึ่งเเผ่นป้ายเเห่งความทรงจำ

มันขึ้นไปเเล้ว ผลงานที่ภาคภูมิใจของเราขึ้นไปเเล้ว

สวย...เสียชมมากมายดังขึ้นเบาๆจากหลายๆที่

มันตื้นตันจนไม่รู้จะพูดว่าอย่างไร มันมีความสุขมากมายไปหมด

...หายเหนื่อยเเล้ว 

เเต่...เรื่องบางอย่างก็เกิดขึ้น 

ช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่มันขาดออกมา

ช่วงเวลาที่น้ำตาเเทบจะไหล

เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากปาก ...มันขาดเเล้ว... 

ความพยายามทั้งหมดที่ทุ่มเทไปมันเเทบหมด...หมดไปกับรอยขาดรอยใหญ่นั้น 

เชือกเส้นที่หลุดลงไป กับเวลาอีกสามนาทีที่ยังเหลือ หมดเเล้ว...หมดหวัง

มองดูผืนผ้าของคนอื่นลอยขึ้นไปอวดโฉมอย่างไร้ความรู้สึก

น้ำตาที่ไม่คิดว่ามันจะไำหลออกมา  กลับร่วงออกมาโดยไม่รู้ตัว

ความน้อยใจ ความเสียใจ ความรู้สึกต่างๆมากมายมันพรั่งพรูออกมา

...ไม่เเฟร์...  

นั่นคือความรู้สึกในตอนนั้น

ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาอีกเเล้ว มันพูดไม่ออก อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ ฮืออ...

เเต่...เรื่องบางอย่างก็เกิดขึ้น...อีกครั้ง 

ผู้คนมากมายที่เราบอกว่าไม่เเฟร์กลับมาช่วยกันซ่อมป้ายที่ขาด

ผู้ชายตัวใหญ่ๆหน้าโหดๆหลายคนถือเข็มเเละด้วยมาร้อยผ้าอย่างเเข็งขัน

เย็บ...มันไว้กับใจทุกๆคนที่ส่งมาให้

หลายคนที่ไม่ใช่ห้องเดียวกัน ไม่ใช่สีเดียวกัน ไม่ใช่เบอร์เดียวกัน

กลับรอลุ้นป้ายผืนใหญ่ของเราขึ้นไปบนอากาศอีกครั้ง

คนหลายๆคนต่างวิ่งวุ่นกับการห้อยป้ายผ้าของเรา ...ที่ไม่ใช่ของพวกเขา

มือหลายๆมือกำลังช่วยกันอย่างขะมักเขม้น

เหงื่อที่หยดลงมา...กับเวลาที่กระชั้นชิด

การต่อเวลาของคณะกรรมการทำให้ได้หายใจหายคอกันบ้าง เเต่ก็ไม่มากอย่างที่คิด

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

หมดเวลา~!!

เสียงโห่ดังขึ้นเมื่อเวลาหมดลง

เสร็จเเล้ว...มันขึ้นไปเเล้ว

ป้ายที่เราภาคภูมิใจ มันได้อวดโฉมเเล้ว

ขอบคุณ...ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ

ขอบคุณทุกๆคนที่ช่วยกัน

ขอบคุณทุกเเรงกาย

ขอบคุณทุกเเรงใจ

ขอบคุณจริงๆ

 

อยากจะลงไปไฮเออร์กับพวกเขา เเต่ก็ไม่ทัน ช้าไปนิดเดียว

เเต่ไม่เป็นไร เพราะใจเราน่ะ มันไปเเล้ว

ไปรวมกับทุกๆคน ไปรวมกันเป็นหนึ่งเดียว... 

 

17-06-08

เเละเเล้ววันเเสดงก็มาถึง

วันทีเหมือนจะเ็ป็นวันตัดสินชะตาของพวกเราทุกเบอร์

วันนี้เป็นอีกวันที่ยอมตื่นมาตั้งเเต่ฟ้ายังไม่สว่าง ยกเว้นไว้เมื่อวานที่ตื่นมาเก้อ

ทั้งๆมีหน้าที่เพียงเเค่เปิดเพลง เเต่งานนี้มันก็เป็นงานของเราทุกคน

จริงๆเเล้วเราควรจะได้เเสดงตั้งเเต่เมื่อวาน

เเต่ดูเหมือนว่าฝนฟ้าจะไม่เป็นใจเท่าไหร่ จึงได้เเต่ตกเอ๊าตกเอา

เฮ้อ~ ไม่ได้เเสดงเลยวันนี้ ทั้งๆที่พร้อมเเล้วเเท้ๆ

เเต่วันต่อมาก็ได้เเสดง ฮิๆๆ ต้องทำให้ดีที่สุด

การซ้อมรอบสุดท้ายก่อนเเสดงไม่ได้เป็นดั่งหวังเท่าไหร่ ทั้งๆที่ผ่านๆมาก็เป็นไปได้สวยทุกที

จนเเล้วจนรอดก็ถึงเวลาสเเตนด์บายจนได้

ของทุกอย่างไปเตรียมพร้อมอยู่หน้าตึก

เบอร์หนึ่งผ่านไป...

เบอร์สองผ่านไป...

มือไม้ที่เริ่มสั่นจนเพื่อนๆตอนช่วยปลอบ ช่วยจับมือที่สั่นไหว ช่วงเวลานั้นทำอะไรไม่ถูกเเล้ว ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ

เหงื่อเริ่มซึมออกมาจนมือเย็นเฉียบ สั่นระริกจนน่ากลัว

พยายามตั้งสติ เเต่วินาทีนั้นมันทำไม่ได้ ทุกอย่างมันถาโถมมา

ได้ยิน...ได้ยินนะที่ช่วยกันบอกให้ใจเย็น เเต่มันทำไม่ได้ มันหยุดมือไม่ได้ มันหยุดใจไม่ได้

ไม่ไหวเเล้ว ตื่นเต้น...!!

 

ต่อไปเป็นการหาเสียงของผู้ลงสมัครคณะปิ่นขัตติยะเบอร์สาม

5

4

3

2

1

เริ่ม!

เเละเเล้วมันก็เริ่มขึ้น นิ้วที่กดย้ำลงบนspace barเป็นสัญญาณเตือนว่าเสียงเพลงได้เริ่มต้นขึ้นเเล้ว การเเสดงได้เริ่มตั้งเเต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

เราไม่รู้ว่าทุกอย่างมันเป็นยังไง เราอยู่เเต่ข้างหลังฉาก ปิดกั้นจากผู้คน กั้นความตื่นเต้นทั้งหมด

ได้ยินเพียงเเต่เสียงพี่นิว...ประธานนักเรียนที่บอกว่าเสียงยังไม่ดัง เสียงเบาไป

นิ้วสั่นระริกเลื่อนเเถบเสียงขึ้นลงไปมา ...มันpeakเเล้ว มันดังได้เเค่นี้ ลำโพงมันเเตก!!

เสียงที่ได้ยินออกมามันไม่ชัดเอาเสียงเลย เวลากว่าอาทิตย์ที่นั่งทำ หลายวันที่มีคนคอยช่วย ...พี่ปิง เเละ นิคที่เอากลับไปเเก้ให้ใหม่ คอยเเต่งให้มันออกมาดีที่สุด เเต่เเล้วทำไมเป็นเเบบนี้...

ไม่อยากจะโทษลำโพงโรงเรียนเลยจริงๆ เฮ้อ~

เเละยังได้ยิน...เสียงของคนที่บอกให้เราใจเย็นอีกครั้ง ใจเย็น...ใจเย็น

เเล้วช่วงเวลาต่างๆก็ผ่านไป ใกล้เเล้ว ใกล้จบเเล้ว

จนในที่สุดทุกอย่างก็จบ...

ราวกับยกภูเขาออกจากอก เป็นครั้งเเรกที่รู้สึกโล่งใจขนาดนั้น

ไม่รู้ว่าผลงานมันจะออกมาเป็นอย่างไร

ไม่สนว่าผลคะเเนนมันจะออกมาเป็นอย่างไร รู้เเต่เพียงว่าช่วงเวลาขณะนั้น ได้ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เเล้ว

ไม่เสียใจในสิ่งที่ได้ทำลงไป เพราะวันนั้นเป็นวันที่วิเศษสุดๆ

หลายคนที่ร้องไห้เมื่อเเสดงจบ ...อย่าเสียใจ กับสิ่งที่ได้ทำลงไปเเล้ว ทุกอย่างมันผ่านไปเเล้ว เเก้ไขอะไรไม่ๆได้ ทำได้เเต่ยอมรับมัน เเละผลที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น อย่าลืมที่จะยิ้มรับมัน...

 

เราขอบคุณทุกๆคนที่เกี่ยวข้องในวันนั้น เเละวันที่ผ่านๆมา

พวกเรา ม.5/13

กิ่ง เอ๋ย กอล์ฟ เบลล์ น้ำ(สุ) เฟิร์น โปร ปอย เเปม น้ำ(กันต์) เอ๋ เจ เอ ป่อมป๊อม ฟิว เฟร้น ซัน ชาย ปอน วัฒ วอไนท์ ลัตเต้ พริ้น บ๊วย อีฟ เมษ์ พรีม อาร์ท พลอย เตย นัท เนย เบญ

ห้อง 5/9

นิค เเก๊ก พิณ เเละทุกคนที่เราไม่รู้จักชื่อ

พี่ปิง

อาจารย์ธีรศานต์

ห้อง 5/12

วิน เเน๊ต จั๊ม เเฟร์ เติ้ล เเละทุกคนที่เราไม่รู้จักชื่อ

ต้องขอโทษด้วยถ้าเราพลาดชื่อใครไป เเต่เราต้องขอบคุณทุกคนจริงๆสำหรับเเรงกายเเละเเรงใจ เเม้งานมันจะไม่ได้เลิศเลออลังการระดับโลก เเต่เมื่อทุกคนใส่ใจลงไป มันก็ทำให้งานทุกอย่างดูมีค่าขึ้นทันตา

เราไม่ใช่คนหวาน

เราไม่ใช่คนซึ้ง

เราไม่ใช่คนที่ทำอะไรกินใจ

เเต่เราจะขอขอบคุณทุกๆคนในครั้งนี้ ทุกคนที่ได้ร่วมสร้างประสบการณ์ดีๆร่วมกัน

ไม่รู้จะทะเลาะกันให้ได้อะไร งานที่จัด...มันเพื่อความสามัคคี สามัคคีเเบบนี้ สามัคคีด้วยใจ

เราใจทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว เเล้วเราจะรอ...รอวันที่ใจเรามุกคนเป็นหนึ่งเดียว...

 

เเละเราก็อย่างบอกทุกคนอีกครั้งว่า...

แพ้ชนะ ทุกข์หรือสุข มันเป็นเช่นไร คนหนึ่งคนกว่าจะเข้าใจ ต้องรู้ต้องโดนด้วยตัวเอง
ไม่มีใครสอนให้มองเห็น ต้องล้มเอง รับเอง แพ้เอง รู้เองถึงจะค่อยๆ เข้าใจ

ถ้าหากไม่ปล่อยให้เรียนรู้ในวันนี้ แล้วจะมีวันที่เข้าใจไหม
ปล่อยมันให้ล้มบ้างก็ได้ ปล่อยมันให้แพ้บ้างก็ได้
ก็แค่หกล้มแล้วลุกขึ้นยืนใหม่ แพ้ก็แค่ต้องเข้าใจ
ล้มบ้างก็ได้ และเธอจะแพ้บ้างก็ได้
คำว่าชนะนั้นคงไม่ยิ่งใหญ่ ถ้าคำว่าแพ้นั้นยังไม่เข้าใจ

ผิดหวังหรือสำเร็จอยู่ที่ข้างใน
คนหนึ่งคนกว่าจะเข้าใจ ต้องรู้ต้องโดนด้วยตัวเอง
ไม่มีทางลัดให้เดินเล่น ต้องล้มเอง รับเอง ลุกเอง รู้เอง ถึงจะค่อยๆ เข้าใจ

ถ้าหากไม่ปล่อยให้เรียนรู้ในวันนี้ ก็แล้วจะมีวันที่เข้าใจไหม
ปล่อยมันให้ล้มบ้างก็ได้ ปล่อยมันให้แพ้บ้างก็ได้
ก็แค่หกล้มแล้วลุกขึ้นยืนใหม่ แพ้ก็แค่ต้องเข้าใจ
ล้มบ้างก็ได้ และเธอจะแพ้บ้างก็ได้
คำว่าชนะนั้นคงไม่ยิ่งใหญ่ ถ้าคำว่าแพ้นั้น ยังไม่เข้าใจ

เดี๋ยวซิ่ ลองฟังนี่ซิ่ จะผิดหวังหรือจะแพ้ ก็ตามแต่ ขอเพียงแค่ลองฟังนี่ซิ่
อย่าเพิ่งหนีซิ่ อย่าเพิ่งท้อซิ่ อย่าเพิ่งล้มความตั้งใจอะไรง่ายๆกันอย่างนั้นซิ่
คนทุกคนเคยผิดหวัง คนทุกคนมีปัญหา แต่ไม่ใช่ต้องหลบหน้า หรือเศร้าจนบ้าไปอย่างนั้นนี่
อย่างนี้ก็แย่ซิ่ ถ้าหัวสมองยังไม่ไหวก็ใช้หัวไปแทนได้นี่

ถ้าหากไม่ปล่อยให้เรียนรู้ในวันนี้ ก็แล้วจะมีวันที่เข้าใจไหม
ปล่อยมันให้ล้มบ้างก็ได้ ปล่อยมันให้แพ้บ้างก็ได้
ก็แค่หกล้มแล้วลุกขึ้นยืนใหม่ แพ้ก็แค่ต้องเข้าใจ
ล้มบ้างก็ได้ และเธอจะแพ้บ้างก็ได้
คำว่าชนะนั้นคงไม่ยิ่งใหญ่ ถ้าคำว่าแพ้นั้น ยังไม่เข้าใจ

เพลง : ล้มบ้างก็ได้
ศิลปิน : บอย โกสิยพงศ์